طرح ملی مسکن چیست

طراحان "طرح ملی مسکن" معتقدند که این برنامه تاثیرگذار خواهد بود و توانایی ایجاد تغییر بر وضعیت فعلی بازار مسکن را دارد، اما ادامه سیاست های مسکن مهر در مقیاس کوچک‌تر محسوب می‌شود، بنابراین در صورتی که مسکن مهر را موفق بدانیم، این طرح هم با توفیق رو به رو خواهد شد.

روزنامه روزان در يادداشتي به قلم مهدي سلطان محمدي كارشناس مسكن آورده است: هرحركتي دراين رابطه بي‌تاثير نيست، ولي بر قيمت‌هاي فعلي مسكن يا عرضه و تقاضا در اين زمينه تأثير چنداني نخواهد گذاشت، دليل آن هم همان مسكن مهر است كه مورد اشاره قرار گرفت، زيرا در مقياس‌هاي بسيار بزرگ‌تر، طرح مورد اشاره، كليد خورد ولي مسكن با بيشترين افزايش قيمت در سال‌هاي بين ۹۰ و ۹۱ روبه‌رو شد، بنابراين در صورتي كه روش‌هايي از اين دست توانايي تقليل قيمت را داشته باشد، بايد در آن مقطع، اين اتفاق روي مي‌داد.

علاوه بر مسئله‌اي كه در بالا مورد اشاره قرار گرفت، اين نكته هم نبايد فراموش شود كه در ابتدا منابع تأمين كننده چنين طرح‌هايي بايد مشخص شود. همچنين نياز است تا اين مسئله مورد تاكيد قرار گيرد كه بهره برداري از طرح‌هاي جديد به خصوص در زمينه مسكن نياز به يك دوره ۳ يا ۴ ساله دارد، در كنار تمام اين موارد بسياري از پروژه‌هاي مسكن مهر هنوز نيمه كاره باقي مانده و به فرجام نرسيده است. درست تر آن است تا اولويت‌هاي قبلي يعني تكميل مسكن مهر و بافت‌هاي فرسوده را كه اظهار نظرهاي فراواني طي اين سال‌ها درباره آنها مطرح شده به سرانجام برساندند.

سياست "طرح ملي مسكن" از جمله كارهايي است كه به نظر مي‌رسد تحت فشار افكار عمومي و مجلس طرح شده است، زيرا دولت از اين طريق نشان مي‌دهد اقداماتي در دست دارد ولي به خوبي مي‌داند كارهاي اين چنيني، بازار را تغيير نمي‌دهد. دليل آن هم اين است كه وزارت مسكن، كار اصلي خود را معطل گذاشته و در حركت‌هايي كه مطلوبيت عامه دارد، ورود پيدا مي‌كند تا پاسخي براي مطالبات در دست داشته باشد.

بيشترين حجم مشكلات مسكن به شهرهاي بزرگ مربوط مي‌شود، در اين شهرها هم امكاني براي عرضه زمين وجود ندارد، مگر آنكه بافت‌هاي فرسوده را مورد بهسازي قرار دهند كه متأسفانه در اين رابطه هنوز به روش اجرايي درستي دست پيدا نكرده‌ايم و كار قابل توجهي صورت نگرفته است. روش‌هاي خانه سازي (طرح ملي مسكن) در شهرهاي كوچك به نتيجه مي‌رسد كه بحران مسكن هم در آنجا به اندازه شهرهاي بزرگ حاد نيست و عرضه و تقاضا رويه خاص خود را دارد.

تا زماني كه اين منازل بخواهد به بهره‌برداري برسد، چند سال زمان مي‌برد، بنابراين درباره منازل استيجاري هم مؤثر واقع نخواهد شد، اما در صورتي كه دولت خود در خصوص منازل استيجاري، سرمايه‌گذاري انجام دهد و مردم را براي آن تشويق كند در دراز مدت ممكن است تأثير داشته باشد، ولي در كوتاه مدت هيچ اثري به جا نخواهد گذاشت.

بيشترين افزايش قيمت مسكن عمدتاً متوجه تورم است و اجاره بها هم با قيمت مسكن و تورم، تناسب پيدا مي‌كند و تا زماني كه تورم كنترل نشود، اين شيوه‌ها نيز كارساز نخواهد بود بنابراين قدم اول آن است كه تورم را مورد كنترل درآورد. مسئله دوم اين است كه در شهرهاي بزرگ، سيستم ارتباطات با حاشيه‌ها درست شود، در واقع اكنون تهران با شهرهاي اطراف مشكل دارد و ساكنان حاشيه تهران ساعت‌ها بايد طي كنند تا خود را به اين شهر برسانند. قاعدتاً اين موارد، فشار به تهران براي سكونت را بالا مي‌برد در حالي‌كه ظرفيت تكميل است. دولت بايد زيرساخت‌ها را به گونه‌اي آماده سازد كه مردم براي زندگي در شهرهاي جانبي تشويق شوند و از آن طريق مداخله كند، دولت اگر تلاش خود را صرف پياده كردن سياست‌هايي كند كه چندان هم محسوس نيست و به چشم نمي‌آيد، بسيار مؤثرتر واقع خواهد شد.

طرح ملي مسكن كه به زودي وارد مرحله اجرايي خواهد شد، بر ساخت ۲۰۰ هزار واحد توسط شهرهاي جديد، ۱۰۰ هزار واحد توسط بنياد مسكن و ۱۰۰ هزار واحد توسط شركت بازآفريني شهري دلالت دارد. بر همين اساس، پيش بيني شده است در شهرهاي جديد، توليد و احداث مسكن به روش مشاركتي باشد.

گزارش اشکال Top